Księżniczko!... w którym zamku straszysz?...

... rzekłby zapewne na mój widok niejeden złośliwy... Dlaczego? zastawiacie się Wy... Dlaczego? (mnie to spotkało), pytam ja...
Otóż wyglądam ostatnimi czasy wyjątkowo szpetnie... Swój uroczy nju luk zawdzięczam ospie wietrznej z powikłaniem w postaci ropnej... No ryczeć mi się chce, gdy zerkam w lustro i widzę te wulkany, które pstrzą się i mnożą na mojej facjacie, nie tylko facjacie, zresztą, bo inwazja potworów opanowała już szyję, plecy i tułów... Boli mnie skóra, boli mnie dusza... może myślicie, że histeryzuję, ale ja po prostu czuję się z tym podle. Dolegliwości chorobowe typu gorączka, bóle całego ciała, swędzonka co prawda już przechodzą, jednak pozostaje upokarzający problem szkaradnego wyglądu.
Boję się, że nie wyleczę tych zmian, że będzie się to ciągnąć miesiącami... boję się, że pozostaną mi blizny...
Wiem, że są gorsze choroby i większe zmartwienia, ale odkąd pamiętam nic nie dołowało mnie tak bardzo, jak moje problemy z cerą... A wiem co mówię, bo od 12 roku życia borykałam się z paskudnym trądzikiem, który okresowo przybierał naprawdę ostrą formę... Jedyne, co pomagało to antybiotyki lub tabletki hormonalne... Walka z tą "młodzieńczą" przypadłością trwała ponad 10 lat! I do tej pory mam kłopoty z cerą, daleko jej do ideału. I teraz co? Deja vu! Znów, to co się dzieje na mojej twarzy i daleko rozumianych okolicach, doprowadza mnie do czarnej rozpaczy.

Są jeszcze skutki uboczne mojego chorowania. W piękną słoneczną pogodę jestem od tygodnia więźniem w mieszkaniu. Zanim się wykaraskam, pogoda zdąży się zepsuć, a lato skończyć... Zapewne Dzidziol podłapie ode mnie wstrętne choróbsko. I tak oprócz własnych bolączek, będę miała dodatkowe- borykanie się z cierpieniami Dzidziola... Pozostaje tylko mieć nadzieję, że ospa obejdzie się z nim dużo łagodniej.... Oprócz tego 31 sierpnia mam egzamin państwowy na prawo jazdy. Do tego czasu miałam dokupić kilka godzin jazdy, by doskonalić parkowanie, zawracanie i tym podobne sztuczki, które tegoż doskonalenia w moim przypadku bardzo się domagały. Jestem uziemiona i jeździć mogę sobie w domu, palcem po mapie... Taa, myślę, że prawko mam już w kieszeni...
Tak tu trochę dramatyzowałam na pokaz, przyznaję. Jednak martwię, się co to będzie, nie na żarty. I nie do śmiechu jest mi, gdy patrzę się w lustro, bo i wielkość pryszczy, i ich liczba, przyprawiają o depresję. Smutno mi, bezradnie i przykro... Za stara jestem, by znów walczyć z trądzikopodobnymi przypadłościami. Czy nie wystarczy, że zmarnowały mi tyle młodzieńczych lat?...